Éric Savin

Éric Savin, Dijon’da 14 Kasım 1964’te dünyaya gelen Fransız sinema ve dizi oyuncusudur. Rugbyyle iç içe bir aileden gelmesi, onu doğal olarak bir spor kariyerine yöneltmiş; ancak içindeki kararlı inanç onu oyunculuk denemek üzere Paris’e çekmiştir. 1985 ile 1988 yılları arasında Paris’teki Bichat Hastanesi’nde hastane görevlisi olarak çalışır; ardından Cours Florent’in ücretsiz sınıfına giriş için açılan serbest kontenjan/başvuru yarışmasını kazanarak oyunculuk eğitimine adım atar. Bir deneme sınavında Xavier Durringer ile tanışır; oyun yazarı, senarist ve yönetmen kimliğiyle bilinen bu isimle kurduğu bağ, Savin’in kariyeri boyunca sürer ve birçok projede birlikte çalışma imkânı doğurur. Sahneye ilk kez 1989’da, Alfred de Musset’nin Lorenzaccio adlı oyununu Francis Huster’ın yönetmenliğinde sahneleyerek çıkar. Ardından sinemadaki ilk büyük kırılımı 1992’de gelir: Bertrand Tavernier, Savin’e L.627 filminde Inspector Lefort rolünü emanet eder. Bu dönemden itibaren kariyerini tiyatro, televizyon ve sinema arasında dönüşümlü bir çizgide sürdürür; sahnedeki erken başarısı da Durringer’ın eserleriyle şekillenir. Savin, 1991’de La Petite Entaille ve 1997’de Avignon Festivali’nde sunulan Sureur gibi yapımlarla dikkatleri üzerine toplar. 1993 yılında ise Karin Viard ile birlikte Durringer’ın ilk uzun metrajlı filmi olan La nage indienne (The Indian Swim) yapımında öne çıkan bir performans sergiler. Daha sonra Michel Spinosa’nın Emmène-moi (Take me) filminde Giordano rolüyle destek roller üstlenir; bu film Berlin Uluslararası Film Festivali’nde de öne çıkan bir konuma sahip olur. Savin, 1996’da Tavernier ile yeniden buluşarak Captain Conan’da yer alır; 1997’de Laurence Ferreira Barbosa’nın I Hate Love (J’ai horreur de l’amour) çalışmasına geçer. 1998’de Florent Emilio Siri’nin ilk filmi olan Une minute de silence (One minute of silence) adlı toplumsal temalı yapımda da görülür. Durringer’la bağı ise kopmaz: 1997’de J’irai au paradis car l’enfer est ici (I'll go to heaven because hell is here) projesinde tekrar bir araya gelir; film, çete/mafya odağındaki bir anlatı etrafında şekillenen dramatik bir atmosfer taşır. Televizyon tarafında da etkili bir tanınma yakalar: Vacances volées (Stolen Vacation) adlı TV filminde, boşanmış bir babayı canlandırır; bu karakterin kızını kaçırmasıyla ilerleyen hikâye, performansın dikkat çekmesine yol açar ve Savin Sept d’or adaylığı kazanır. Yapımın yönetmeni Olivier Panchot’tur. Savin, ayrıca kısa filmden uzun metraja uzanan geniş bir yelpazede pek çok yönetmenle yan yana gelmeye devam eder. Laurent Firode ile 1998’de Les astres (The Stars) ve 2000’de Happenstance (The Butterfly’s Wing Flapping) gibi işlerde birlikte çalışır. Pierre-Erwan Guillaume’yla 1999’da Bonne résistance à la douleur (Good resistance to pain) ve 2004’te L’Ennemi naturel (The Natural Enemy) filmlerinde yer alır. Lyčče Boukhitine’in kısa filmi La Vielle barrière (The old barrier) için de üstlendiği karakter, Clermont-Ferrand Festivali’nde 1998’de jüriden “jury prize” alır. Savin’in adını daha da geniş kitlelere taşıyan çalışmalardan biri ise 2002’de Lionel Bailliu’nun yönettiği Squash’tır; bu kısa film dünya genelinde pek çok festivalde ödüllerle anılır ve özellikle Clermont-Ferrand’da “yorum/performans ödülü” (interpretation prize) kazanır. Lionel Bailliu’nun ise 2004’te En İyi Canlı Aksiyon Kısa Film kategorisiyle Oscar adaylığı aldığı bilgisi, Savin’in bu performans zincirinin ne denli görünür bir noktaya bağlandığını gösterir. Bu birikimin ardından Savin, 2006’da Fair Play adlı uzun metrajlı film uyarlamasında başrolde yer alır. Burada, Marion Cotillard ve Benoît Magimel ile birlikte afişte de yer paylaşan Savin, takıntılı ve baskın karakterli bir patronu canlandırarak güçlü bir merkez performans ortaya koyar.